ХАБАРИ ДОҒ
Ҷумъа, Нояб 01 2019

Равони устод Мадиброҳим Норматов-яке аз забоншиносони маъруфи кишвар субҳи имрӯз ба раҳмати Ҳақ пайваст. Устод Мадиброҳим Норматов моҳи феврали соли гузашта 80-ро пур карда буд. Бо он ки бознишаста буд, устод ҳамоно ба шогирдон дарси забон меомӯхт ва бастагонаш мегӯянд ҳатто рӯзе қабл ҳам Донишгоҳ рафта буд.

 

 Норматов Мадиброҳим 1 – уми феврали соли 1938 дар ноҳияи Ашт дар оилаи коргар ба дунё омадааст. Забоншинос, номзади илми  филология (1968), дотсент (1968), Корманди шоистаи Тоҷикистон (1997). Хатмкардаи ДДТ (ҳоло ДМТ) ва аспирантураи он (1966). 

 Мадиброҳим Норматов соли 1960 Донишгоҳи давлатии Тоҷикистонро хатм намуда то соли 1968 ба омӯзгорӣ пардохта, дар вазифаҳои лаборанти  калон, ассистент, муаллим, муаллими калон фаъолият намудааст. Аз соли 1968 дотсенти кафедраи забони муосири тоҷик.

 Ба қалами ӯ зиёда аз 50 рисола, дастури таълим, барнома, мақолаҳои илмӣ ва илмию оммавӣ таалуқ дорад. Норматов Мадиброҳим бо медалҳои «Барои меҳнати шоён» (ба муносибати 100-солагии зодрӯзи В.И.Ленин), «Собиқадори меҳнат», мукофотонида шудааст, инчунин дорандаи нишони сарисинагии «Аълочии маорифи халқи Ҷумҳурии Тоҷикистон мебошад.

  Аз соли 1961 устоди ҳамин донишгоҳ аст: ассистент буд, муаллим, муаллими калон ва аз соли 1968 то ҳол дотсент. Дар давоми фаъолияти  илмию омӯзгорӣ зиёда аз 80 мақола ва барои донишҷӯён маводи илмию методии худро дар саҳифаҳои маҷаллаву рӯзномаҳо ва маҷмӯаҳои илмӣ ва илмиву оммавӣ ба табъ расонидааст. 

 Дорандаи нишони сарисинагии «Аълочии маорифи халқи Тоҷикистон», медалҳои «Барои меҳнати шуҷоатнок», «Ветерани меҳнат» ва инчунин чандин ифтихорномаҳои Донишгоҳи миллии Тоҷикистон мебошад.

   Мадиброҳи Норматов муаллифи асарҳои зерин аст:

Муқаддимаи забоншиносӣ («Маориф», 1995.- 172 с.; «Матбуот», 2006.- 240 с.):

Забоншиносии умумӣ («Маориф», 1991.- 160 с. ; «Матбуот», 2007.- 256 с.):

Ҷумлаҳои содда дар забони адабии ҳозираи тоҷик («Матбуот», 2001.- 184 с.):

Забони адабии ҳозираи тоҷик (Синтаксис) («Матбуот», 2011.- 324 с.):

Таҳлили синтаксисӣ ва намудҳои он («Матбуот», 2008.- 148 с.).

Аз Мадиброҳи Норматов дар Китобхонаи миллӣ ин асарҳо ва мақолаҳоро метавонед хонд:

Омӯзиши ҷумлаҳои соддаи яктаркиба. – Душанбе: Маориф, 1988. – 152 с.

Забоншиноси умумӣ. – Душанбе: Маориф, 1991. – 160 с.

Муқадимаи забоншиносӣ. – Душанбе: Маориф, 1995. – 176 с.

Ҷумлаҳои содда дар забони адабии ҳозираи тоҷик. – Душанбе: Матбуот, 2001. – 183 с.

Сухандонон сухан санҷида гуянд: Маҷмӯаи мақолот. – Душанбе: Оптима, 2005. – 200 с.

Таҳлили синтаксис ва навъҳои он. – Душанбе, 2008. – 148 с.

                                              

Дар бораи дотсент Норматов:

Хоҷаев, Д. Норматов Мадиброҳим: Дар бораи ҳаёт ва фаъолияти забоншинос, номзади илми филология // Энсиклопедияиолимони Донишгоҳи давлатии миллии Тоҷикистон. – Душанбе, 2008. – С.221.

Камолиддинов, Б. Хирадмандо, ба шогирдон хирадмандиву сухандонӣ биомӯз!: Аз фаъолияти илмиву омузгории номзади илми филология, забоншинос Мадиброҳим Норматов // Баҳори Аҷам. –   2018. – 30 январ.   

 

Ҷумъа, Окт 25 2019

 

24.10.2019. Валӣ Самад-адабиётшиноси тоҷик, корманди собиқи Институти забон, адабиёт, шарқшиносӣ ва мероси хаттии ба номи А.Рӯдакии Академияи улуми Тоҷикистон дар синни 83 даргузашт.

Валӣ Самад 20.01.1936 дар деҳаи Ворухи н.Исфара ба дунё омада, с.1956 Омӯзишгоҳи педагогии Конибодом ва с.1961 факултаи филологияи Донишкадаи давлатии омӯзгории ш.Хуҷандро хатм карда, нахуст ба ҳайси референти Ҷамъияти «Дониш»-и вилоят,сипас ба сифати муаллими донишгоҳи Хуҷанд фаъолият кардааст. С.1964 ба аспирантураи Донишкадаи давлатии омӯзгории Душанбе шомил шуда, курси асосиро дар шуъбаи робитаҳои адабии Институти адабиёти ба номи Низомии АИ Озарбойҷон гузаронид ва соли1976 дар мавзӯи «Масъалаҳои умдаи пайванди адабии халқҳои тоҷику озар дар садаиXIX»рисолаи номзадӣ дифоъ кард. Муаллифи 15 рисола ва 350 мақола дойир ба таърих ва паҳлуҳои гуногуни равобити адабии халқи тоҷик бо халқҳои русу озар, гурҷию арманӣ, туркману тотору ӯзбекмебошад.

Китобу рисолаҳои «Масъалаҳои асосии равобити адабии халқҳои тоҷику озар дар садаиXIX» (ба забони русӣ; Боку-Душанбе, 1975), «Пайвандҳои адабӣ–омили муҳимми рушди адабиёт» (1976), «Тӯшаи ҳамдилӣ» (1989), «Аз қаъри Хазар то авҷи Зуҳал» (1992), «Фирдавсӣ ва «Шоҳнома» дар Қафқоз» (Теҳрон, 2000), «Дурахши як ахтари сӯзон» (ҷ.1, 2001; ҷ.2, 2013), «Бозгашт ба Ироншаҳр» (Ереван, 2003; дар ҳаммуаллифии Вика Аракелян), «Шоҳнома»-и Фирдавсӣ ва Чернишевский» (2004, 2005), «Меҳрнома» (бахшида ба ҷашни 80-умин солгарди зодрӯзи устод Муҳаммадҷон Шакурӣ; Теҳрон 2007) аз беҳин дастовардаҳои илмию адабии Валӣ Самад буда, рисолаи охир сазовори Ҷоизаи ҷаҳонии «Китоби сол»-и ҶИ Эрон (2005) гардидааст. Ҳамчунин, китоби мазкур дар «Озмуни дувуми байналхалқии давлатҳои муштаракулманофеъ дар боби фарҳанги китоб (Маскав, 9 сентябри 2005) сазовори дипломи дараҷаи 3 гардида, соли 2012 ба хатти форсӣ дар Теҳрон чоп шуд.

Устод узви раёсати Бунёди байналмилалии забони форсии тоҷикӣ (аз июли 1989), узви ифтихории Иттифоқи нависандагони Озарбойҷон (аз октябри 1993), узви ифтихории Ассотсиатсияи ховаршиносони Арманистон (аз марти 2003), узви раёсати Анҷумани дӯстии Эрону Тоҷикистон (аз марти 2003), узви ҳайати таҳририяи маҷаллаи «Рӯдакӣ» (Эрон, 2000) ва маҷаллаи «Адаб» (Тоҷикистон, 2001) мебошад. Аз с.1994 узви Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон буд.

 

Чоршанбе, Окт 23 2019

(Аз дафтари хотира)

Бо устод Низом Қосим дар дафтари кораш машварате доштем... Ҳама нима монд, чун ба меҳмонии устод, аввал нависанда Сайфи Раҳимзод омад ва пас аз даме, устоди суратгарӣ Олимпур дами дар буд. Ба устодон чой мерехтам, ки устод Раҳмони Остон омад ва андаке нагузашта, устод Мастон. Устод Остон аз кадом як суратгаре ва нақши гове қиссае намакин мекард, ки аз дар устод Бозор Собир даромад. Дуруд бифиристоду бо ханда гуфт:

-Агар касе бигӯяд, ки "обонкрот" чӣ мешавад, 1 байташ менависам, балки 1 соядаст ва китобамро армуғонаш мебарам.

Ҳама дар хаёл уфтоданд... Чун устод Бозор ҷавобе нагирифт, гаҳе, ки аз дар бурун мерафт, дигарбора бо ханда гуфт:

-Ин мардум на байт мехоҳанду на шоҳбайт! На сояву на соябасту на соядаст...

Банда пас аз ним соат бо устодон хайрухуш кардам. Дар дами дарвозаи ИНТ дубора бо устод Бозор сар задем, ки сигор равшан карда буд.

Гуфтам:

-Устод, "обонкрот"-ро фаҳмидед?

Хаёлӣ фармуданд:

-Барои байте лозим аст... валлоҳ, ки дар нӯги забонам буд, аммо...

Гуфтам:

-Устод, шояд "варшикаста" бошад.

Хеле хушҳол гашту гуфт:

-Нав сарат омад? Чаро он ҷой нагуфтӣ?

Гуфтам:

-Устодо, он ҷой устодон буданд... беҳурматӣ мешуд... шояд...

Ба китфам бо дасти муборак тап-тап заду гуфт:

-Офарин!

Ва бо хандаи ширине изофа фармуд:

-Пагоҳ барои китобат биё...

***

Омадам. Бароям навишт, дар муқоваи китоб:

Натавонӣ шудан ту Юсуфи Миср,

Метавонӣ ту гашт Юсуфи шеър!

 

Муҳаммадюсуфи Давронзод,

адиб

 

Чоршанбе, Окт 16 2019

Дареғу афсӯс, ки аз 1 миллиону 300.000 мисраъ, ба ривояти дигаре аз 700.000 мисраъ, ба ривояте аз 300.000 байт ва ё ҳатто аз 100.000 байти устод Рӯдакӣ имрӯз беш аз 1000 байт расидаву бас. Ва ин аст, ки чун аз миёни сафҳаҳои китобе донишмандон қитъае ё байтеро аз устод пайдо мекунанд, табиист, ки боиси хурсандии ҳазорон ҳазор ҳаводори шеъри форсӣ дар саросари густараи бузурги забони форсӣ мешавад. Инак, донишмандони эронӣ Заҳро Насиришироз, Насруллоҳи Имомӣ ва Саҷҷоди Деҳқон устод ва устодёрони забону адабиёти форсии Донишгоҳи Аҳвози Ҷумҳурии Исломии Эрон аз луғатномае 3 байти тозаи устод Рӯдакиро пайдо ва онро зимни мақолае ба таваҷҷуҳи муҳаққиқон ва дӯстдорони адаб ироа додаанд.

Мақолаи эшон ба номи “Баррасии абёти тоза ва мансуб ба Рӯдакии Самарқандӣ дар фарҳанги “Луғати Ҳалимӣ” (Шарҳи “Баҳр-ул-ғароиб”) дар маҷаллаи “Матншиносии адаби форсӣ” (1397, шумораи 4(40) чоп шудааст. Бояд гуфт, фарҳанги “Луғати Ҳалимӣ” фарҳанги дузабонаи форсӣ ба туркӣ буда, дар ҳудуди асри 9 ҳиҷрии қамарӣ (15 мелодӣ) ба риштаи таҳрир даромадааст. Муаллиф вожаҳои форсиро ба забони туркӣ шарҳ дода, баъд ашъори шуарои форсизабонро ба шоҳид овардааст. Дар ин луғат (чунонки дар фарҳангҳои форсии дигар низ) ашъори Рӯдакӣ фаровон истифода шудааст. Зимнан, бояд таъкид кард, ки ин фарҳанг низ аз маъохизи устод Саиди Нафисӣ будааст, вале зоҳиран эшон аз нусхаи ноқисе аз ин луғат истифода бурдаанд, чун 3 байти тозаеро, ки танҳо дар ин луғат дида мешавад, дар китоби хеш наёвардаанд. Муаллифони мақола, 2 нусхаи ин луғатро, ки дар китобхонаи миллии Эрон ва китобхонаи Маҷлис нигаҳдорӣ мешавад, ҳамчунин фарҳанги Шуъуриро, ки низ фарҳанги туркӣ ба форсӣ буда, аз фарҳанги “Луғати Ҳалимӣ” таъсир гирифтааст, баррасӣ кардаанд. Инак, 3 байти навёфтаи Рӯдакӣ, ки дар ин фарҳангҳо омадааст ва дар ҳеч маъхази дигаре дида намешавад:

Мар маро дар банди ғам созад асир,

Чун зи пича бозгирад пичабанд.

Лозим ба таъкид аст, ки дар асли фарҳанг вожаҳои “пича” ва “пичабанд” ба гунаи “пунҷа” ва “пунҷабанд” омада, ва “пунҷа” ба маънии “пешонӣ” шарҳ шудааст ва муаллифони мақола бо барқарор кардани асли ин калимаҳо онро ба гунаи дуруст сабт кардаанд. Азбаски “пича” ва “пичабанд” вожаҳои хоси форсии мовароуннаҳрӣ будаанд (ки ба яке аз маъноҳояш имрӯз низ дар миёни тоҷикон роиҷ аст) бештари фарҳангҳои форсӣ ин калимаҳоро ба шаклҳои ғалати “пунҷа” ё “пунча” овардаанд. Байти дувум дар нусхаи Маҷлис ба сурати

Нахусб, кун сипарӣ кори он ҷаҳони дигар,

Зи пеши он ки кунад марг умри ту сипарӣ.

омада, вале дар нусхаи Китобхонаи миллӣ мисраи аввал ба гунаи

Махусбу кун сипарӣ кори он ҷаҳони дигар

омада, ки низ боиси тааммул аст. Ва муаллифони мақола ҳадс задаанд, шояд калимаи аввали байт “нахуст” бошад, ки ба фикри мо чунин нест ва ҳамон “нахусб”-у “махусб” афзалтар менамояд. Байти севум, ки зайли вожаи “навард” ба маънои “дархуранда” (сазовор, писандида) омада, ин аст:

Хоҷа аз меҳтарон наварди ман аст,

Ҳамчунон шеъри ман ба дил-ш навард.

Ҳамчунин дар ин луғат байтҳое ҳастанд, ки дар фарҳангҳои дигар ба шоирони дигар мансубанд ва дар ин ҷо ба номи Рӯдакӣ забт шудаанд, ва низ байтҳое мавҷуданд, ки дар соири фарҳангҳо ба номи Рӯдакӣ омада, дар ин луғат ба номи шоирони дигар забт шудаанд. Ва низ байтҳое аз Рӯдакӣ дар ин луғат бо ривоятҳои дигаргуна омадаанд, ки чун баҳси ихтисосӣ аст, аз шарҳи онҳо худдорӣ кардем...

Абдуқодири Рустам,

адиб

 

Чоршанбе, Окт 09 2019

Соли 1986 Кумитаи ҷавонони н.Колхозобод (ҳоло Ҷ.Балхӣ) мо-5 нафар ҷавонро ба курси кутоҳмуддати мактаби олии комсомол барои таҳсил фиристод. Дар вақти таҳсил мо худро аз ҷиҳати одобу фарҳанг мудом муаррифӣ мекардем. Дар як муддати кутоҳ маро сардори гуруҳ оид ба чорабиниҳои фарҳангӣ-адабӣ интихоб карданд. Ба тамошои ш.Маскав мебаромадем ва ҳар вақте пиронсолон вориди трамвай мешуданд, зуд аз ҷо хеста, ёрӣ мерасонидам. Онҳо бо изҳори сипос ба сару либосам чашм давонда мепурсиданд, ки аз кадом миллатам. Вақте бо виқор мегуфтам, ки «аз Тоҷикистон», харитаҳои дастиро бароварда, меҷустанд, ки дар ватани ман кадом миллатҳо истиқомат мекунанд. Харитаро нишон дода мегуфтам, ки кӯҳҳои баландтарини дунё дар Тоҷикистон-Помир аст. Онҳо ба калимаи Помир, нигариста мегуфтанд, ки «о, шумо аз Боми ҷаҳон (Крыша мира) ҳастед?». Фахр мекардем, Помир вилоятест дар Тоҷикистон. Боз суол мекарданд, ки оё ҳамаи тоҷикон чунин меҳрубону ғамхоранд? Бо фахр мегуфтам, ки бале!

Рӯзи дигараш ба тамошои Мавзолейи доҳии пролетариат В.И.Ленин рафтем. Дар вақти бо автобус сафар кардан бо донишҷӯёни Туркия ҳамсуҳбат шудем. Онҳо низ ба либоси миллии мо нигариста, саволборон мекарданд. Вақте фаҳмиданд, ки аз Тоҷикистонам, яке бо ҳаяҷон пурсид, ки «пас Одина Ҳошимро мешиносӣ?». Ҷавоб додам, ки бале! Ӯ қисса кард, ки падараш сафир асту боре бо корҳои давлатӣ ба Тоҷикистон сафар карда, мухлиси Одина Ҳошим шуда, «пластинка»-ҳои ӯро ба Туркия, ба аҳли оилааш туҳфа бурдааст. Ва оилаи онҳо давоми 10 соли охир сурудҳои ӯро гӯш ва роҳат мекардаанд. Ҳатто донишҷӯи турк суруди «Ало, хамзада кокул…»-и О.Ҳошимро каме зам-зама ҳам кард. Дар охир гуфт, ки орзу дорад боре ба ватани Одина Ҳошим сафар кунаду либоси миллии ин мардумро, ки дар тани ман дида буд, ба модару хоҳараш туҳфа барад. Суроғаамро ба ӯ навишта, ваъда додам, ки агар меҳмон шавад, худам ба ӯ 2 куртаи миллии зебои тоҷикиро туҳфа мекунам ва бо бародаронам ӯро ба зодгоҳи Устоди санъати тоҷик, булбули машриқзамин Одина Ҳошим мебарам.

Аз ман бисёр хоҳиш мекард, ки дар бораи аҳли хонаводаи ин булбули Шарқ маълумот диҳам. Мутаассифона, он давра дар бораи О.Ҳошим ва аҳли аёли ӯ дар рӯзномаҳо чизе нахонда будам. Бисёр афсӯс хӯрда, бахшиш пурсидаму дар дил гуфтам, ҳамин ки ба Тоҷикистон баргаштам, аз ҳаёту фаъолияти ситораҳои машҳури давр-Одина Ҳошим, Зафар Нозим, Ҷӯрабеки Мурод… албатта маълумот дарёфт мекунам. Хушбахтона с.2004 ба Коллеҷи санъати ш.Душанбе ба номи устод А.Бобоқулов ба кор омада, бо Фирдавс-набераи устод О.Ҳошим, ки дар курси 2-и шуъбаи «Сурудхонии анъанавӣ» таҳсил мекард, баъдтар бо устод З.Нозим ва бо писари хурдиаш-Қаландар, ки дар литсейи Коллеҷ мехонд, аз наздик шинос шудам. 

Гавҳар Муродова,

муовини директори Коллеҷи санъати ш.Душанбе ба номи А.Бобоқулов

 

Чоршанбе, Окт 02 2019

 

(ин ашъор ба онҳое, ки ба худ мекашанд, дахл надоранд!)

 

Пайрави оина гашта, тӯтии гӯё шудӣ,

Дар нигоҳи аҳли маънӣ гӯйё доно шудӣ.

 

Қиссаи устураат з-устураҳо шуд кӯҳнатар,

Кӯҳна худ аз қиссаи устураҳо кайҳо шудӣ.

 

Нестӣ чун пештар дигар ба чашми мо азиз,

Ҳар замон бегонатар бар дидаи бино шудӣ.

 

Ҳамчу афғонбаччае дар соҳили Баҳри Кабуд,

Гушна будӣ, ногаҳон босарвату доро шудӣ.

 

Ҳар куҷо раҳбар шудӣ, пули калонро қап задӣ,

Соҳиби ҷоҳу ҷалолу қасри сарболо шудӣ.

 

Дӯстонро кай шиносӣ дигар аз бодавлатӣ,

Дар худат гум гаштаву аз кибр нопайдо шудӣ.

 

Ҳеҷ кас дар зиндагӣ дасти мадад аз ту надид,

Чун мазори бешафоат ҷой дар боло шудӣ.

 

Шеър дар занҷир

Дарди ман имрӯз бетадбир шуд,

Мурғи завқам бемадору пир шуд.

 

Бар ту гӯям, ҳокими мулки сухан,

Зиндагӣ аз кори ту дилгир шуд.

 

Не ба симо шеъри хуш, не дар садо,

Шеър бар ҷону дилам чун тир шуд.

 

Ҷои шеър устура хонанду шиор,

Шери шеърам пой дар занҷир шуд.

 

Завқи мардум он қадар коҳида гашт,

Ҳарфи Соиб пӯчу бетаъсир шуд.

 

Панди Ҳофиз гум шуду аз Мавлавӣ,

Саъдию Ҷомию Бедил қир шуд.

 

“Зинда боду зинда боду зинда бод!”,

Умри мо гӯё, ки бетақсир шуд.

 

Хоб дидам маҳфили бигзаштагон,

Лек хоби дида бетаъбир шуд.

 

Беғалат як байтро ҳам нашнавӣ,

Гӯши дил аз лаҳни нотиқ сер шуд.

 

Гӯиё ҷои биринҷ аз деги ош 

Рег моро ҷой дар кафгир шуд.

 

Шеърро бар тахти худ ору нишон,

Ҷони ман безор аз таҳрир шуд.

***

Курсии роҳбарӣ зуд дигар кард туро,

Аз раҳи одамият ребу бадар кард туро.

 

Яку якбора нагирад назарат моро ҳеҷ,

Дур аз ақлу тамизу зи назар кард туро.

 

Меҳр дар дил, ки каму ним будат, гум гардид,

Ҳамчу як сангдили даври қамар кард туро.

 

Дӯш устоди ту аз пушти дарат нолон рафт,

Ранги бетарбияи оқипадар кард туро.

 

Кор нею фақат андеша кунӣ фоидаро,

Як ҳарисе ба дами шому саҳар кард туро.

 

Ба идора хатари нестшавӣ омада пеш,

Нафси беохират аз аҳли хатар кард туро.

 

Саг суроғат накунад аз раҳи нафрат фардо,

Дӯсти беғараз имрӯз хабар кард туро.

 

Ту кистӣ, ман кистам

Эй ошнои нонӣ, ё ҷӯраи забонӣ,

Бӯе набурдаӣ ту аз дӯстии ҷонӣ. 

Беманфиат чу мондӣ, якбора канда гаштӣ,

Бенангият аён шуд аз нав ба зиндагонӣ.

                  Вақт аст, бемуҳобо, то бигзарем аз ҳам,

                  Ту кистӣ, ки мурдӣ, ман кистам, ки гирям?!

 

Ғарқида дар ғурурӣ, дилмурдаеву кӯрӣ,

Андешаҳот ботил, аз кори хайр дурӣ.

Қаҳри туро чӣ  гӯям, заҳри туро чӣ гӯям,

Сӯи ҳаво фуки ту, гӯё ба мо зарурӣ.

                      Ҳаргиз намехӯрам ғам, ман бешам аз ту, не кам,         

                  Ту кистӣ, ки мурдӣ, ман кистам, ки гирям?!

 

Аз хоки дигарӣ ту, аз хоки дигарам ман,

Як умр бо китобу бо килку дафтарам ман.

Аз суҳбати бузургон дарси адаб гирифта,

Қалбам макони меҳр аст, як меҳрпарварам ман. 

                  Нисфи ҷаҳон бидидам, ман мешиносам одам,  

                  Ту кистӣ, ки мурдӣ, ман кистам, ки гирям?!

 

 

Дунёи ту дигар ҳаст, савдои ту дигар ҳаст,

Дар фикри ҷоҳу мансаб авзои ту дигар ҳаст.

Умрат ба ҳирсу бо оз бо ранҷ пушти сар шуд,

Чашмат гурусна бошад, пайдои ту дигар ҳаст.

                   Кардӣ хаёл, аз ғам пӯшам либоси мотам,

                   Ту кистӣ, ки мурдӣ, ман кистам, ки гирям?!

 

Рубоиҳо

Бо устурахонӣ нашавад мулк обод,

Бо устурахонӣ нашавад дилҳо шод.

Эй устурахон, устурахонӣ кам кун,

Бо устура аз дард нагардем озод.

***

Гаҳ устура аз Исфара мегӯяд ӯ,

Гаҳ устура аз Данғара мегӯяд ӯ.

Гӯё, ки ҷаҳони тозае ёфтааст,

Карда лабу рӯ якпара, мегӯяд ӯ.

***

Ҳар кас ба тариқи худ калонӣ дорад,

Бо хоҳиши хеш комронӣ дорад.

Зинҳор, ки дар кор муваффақ нашавем,

То Хоҷаи мо устурахонӣ дорад.

*** 

Сад дарду алам ба ҷисму ҷон афтодаст,

Дур аз тани ман тобу тавон афтодаст.

“Ман тарки китобу дафтарам хоҳам кард”,

То раҳбари мо устурахон афтодаст.

*** 

Бе азму ҳадаф ба зиндагонӣ айб аст,

Фориғ будан аз зӯри ҷавонӣ айб аст.

Эё Хоҷа, ба даври сохтмонҳои азим,

Инсоф бидеҳ, устурахонӣ айб аст.

*** 

Эй Шер, ба атроф назар кун ту, назар,

Аз қудрати худ гаҳе хабар кун ту, хабар.

Рӯбоҳ агар ёр шавад бо давлат,

Аз давлати рӯбоҳ ҳазар кун ту, ҳазар.

 

саҳ 6 аз 54

Китобҳо

Flag Counter