ХАБАРИ ДОҒ
Чоршанбе, Окт 20 2021

  

ДЕБОЧА

Иосиф Виссарионович Сталин яке аз шахсиятҳои барҷастаи асри ХХ моҳи апрели соли 1922 дар Плениуми КМ КПСС Котиби генералии ҳизб интихоб шуда  31 сол роҳбари он буд.

Вай дар шароити пеш омадани хатари ҷанг дар солҳои Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941 – 1945 дар фаъолияти серсоҳаи ҳизб оид ба мустаҳкам гардондани иқтидори мудофиавии СССР, торумори Германияи фашистӣ ва Японияи милитаристӣ мавқеи роҳбарикунандаро ишғол мекард.

6 майи соли 1941 И. В. Сталин Раиси СКХ СССР (аз соли 1946 – Раиси Совети Вазирони СССР), 30 июни соли 1941 раиси Комитети давлатии мудофиа, 19 июл Комиссари халқии мудофиаи СССР, 8 август Сарфармондеҳи Олии Қувваҳои мусаллаҳи СССР таъйин гардид.

Сталин ҳамчунон аъзои Бюрои Сиёсии КМ ВКП (б) (1919 – 1952), аъзои Президиуми КМ КПСС (1952 – 1953), аъзои Комиҷроияи Интернатсионали Коммунистӣ (1925 – 1943), аъзои КИМ – и умумироссиягӣ (аз с. 1917), аъзои КИМ – и СССР (аз с. 1922), депутати Совети Олии СССР (даъвати 1 – 3) буд.

Ана ҳамин гуна шахси муқтадир, ба гуфти ҳарифонаш бераҳму ғаддорро генерали армия Иосиф Апанасенко дар ҳузури умум дашном додааст. Сталин дар посух баракс фармондеҳи саркашро ором кунонд. Чизе нагуфташ…

 

АПАНАСЕНКО

Иосиф Родионович Апанасенко, кист ӯ? Пештоз мегӯем, ӯ яке аз чаҳор генерали маъруфи советист, ки дар давраи Ҷанги дуюми ҷаҳон ҳалок шудааст. Лашкаркаши Армияи Сурхи коргару деҳқон, генерале, ки бо худсарӣ ном бароварда буд. Аммо ӯро ҳодисаи дар Кремл ба вуқуъ пайваста, моҳи октябри соли 1941 машҳуртар гардонд. Аммо ҳамааш бо навбат. Пеш аз ҳама чанд сухан дар бораи ҳаёту фаъолияти Апанасенко.

Номбурда дар оилаи деҳқони камбағал, дар Ставропол ба дунё омадааст. Овони наврасӣ дар хонаи бойи деҳа муздурӣ кардааст. Чанд муддат даҳмарда (чӯпон) ҳам буд. Ҳамагӣ ду сол дар мактаби ибтидоии деҳа таҳсил намуда (онро ҳам тамом накардааст).

Худи ӯ баъдҳо изҳор дошта буд, ки ман то ба хизмати аскарӣ одами комилан бесавод будам. Ва ин ҳолат минбаъд дар пешрафти ӯ дар хизмати ҳарбӣ халал ворид сохт. Ва ифодаи «нимчамулло» то охири умр ӯро думболагир шуд.

Аммо Иосиф Родионович хондан метавонист…

 

АСКАРӢ

Иосиф Родионовичро соли 1911 ба хизмати аскарӣ хонданд, дар синни 21 – солагӣ. Ӯ ҳамчун пулемётчӣ хизмат оғоз кард. Баъди ду соли хизмат вай аллакай унтер – офитсер (унвони командири хурд дар армияи подшоҳӣ) буд.

Дар Ҷанги якуми ҷаҳон Иосиф ҳамчун ҷанговари далер корнамоӣ нишон дод ва дар рафти ин ҷанг бо ду медали Георгӣ ва се салиби Георгӣ мушарраф гашт. Ҷангро Апанасенко дар рутбаи прапоршикӣ ва вазифаи командири ротаи пулемётчиён хотима бахшид.

Чоршанбе, Окт 06 2021

Шиори маъруфи партияи коммунистӣ ифодаи мухтасари Директиваи (дастури) Комиссарони халқи СССР ва КМ ВКП (б) 29 июни соли 1941 ба ташкилотҳои партиявӣ ва советии вилоятҳои наздифронтӣ равона гашта буд. Аммо ин шиор аз ҷониби тамоми шаҳрвандони Иттиҳоди Шӯравӣ, сар аз коргару деҳқон, колхозчиёну зиёиён, тамоми қишрҳои ҷомеа ҳаматарафа ҷонибдорӣ ёфт. Дар давраи панҷ соли Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941 – 1945 дар мубориза бар зидди гитлерчиёни ғаддор ин шиори ҷангии халқи советӣ маҳсуб меёфт.

Дар ин давра ҳазорон далел дар робита ба ҷавонмардию садоқати халқи тоҷик, ки охирин лафка (тика) – и нони худро ба ҷабҳа фиристода буданд, метавон ном бурд.

Замони дар муҳосираи аду қарор доштани шаҳри Ленинград тавассути роҳ аз болои кӯли Ладога, мусаммо бо «Роҳи ҳаёт» ворид намудани посилка (марсула) – ҳо ва маҳсулоти хӯрокворӣ аз ҷониби Ҷумҳурии Тоҷикистон таҳти роҳбарии Раиси Президиуми Совети Олии РСС Тоҷикистон Мунаввар Шогадоев дар таърихи ин ҷанг мисоли рӯшан аст.

Дар давоми чанд соли муҳосираи ин шаҳр бештар аз 151 вагон маҳсулоти хӯрока ба Ленингради дар муҳосирабуда аз ҷониби шаҳрвандони Тоҷикистон фиристода шудааст. Сокинони шаҳри Ленинград меҳрубониҳои халқи тоҷикро беҷавоб намонда, китобҳои дарсӣ ва бадеиро бо забони тоҷикӣ нашр ва бо корвоне, ки М. Шогадоев онро раҳнамун буд, ба Тоҷикистон интиқол дода буданд.

Халқи советӣ бо тамоми ҳастӣ бар муқобили гитлерчиёни хунхор бархоста буданд ва инро дар тамоми ҷабҳаҳои ҳаёт возеҳ дидан мумкин буд. Маҳз тифоқӣ ва ҳамдастии қавму миллатҳои Иттиҳоди Шуравӣ барои шикасти фашистон замина гузошт.

Ин дафъа танҳо аз боби ёрмандии сокинони заҳматкашу неруманди собиқ ноҳияи Кангурт (1930 – 1953) чанд мисоли мухтасарро пешниҳод менамоем, ки он овон хабари кӯмаки онҳо дар рӯзномаҳои ноҳиявӣ, вилоятӣ ва ҷумҳуриявӣ ба табъ расида буданд.

 

Азаматов П. Ёрдам ба Армияи Сурх.

«Ҳақиқати Кӯлоб» - 1941 – 10 ноябр.

Колхозчиёни колхози «Коммунист» - и ноҳияи Кангурт барои ҷанговарони Армияи Сурх 9 кӯрпача, 18 брюки пахтанок, 62 килограмм пашм, 81 дона пӯсти пӯстинбоб ҷамъ карда, ба нуқтаҳои либосқабулкунӣ супориданд.

 ***

Бобоев Г. Ба фронт ёриро боз ҳам пурзӯр кунем.

«Болшевики Кангурт» – 1942 – 21 январ.

Колхозчиёни колхози «Иттифоқ» (қишлоқи Хуҷаи нур) аз 12 то 13 – уми январ – 4 телпак, 1 пар ҷулоб, 56 дона пуст, 188 сӯм пул, 3 кг 800 грамм пашм, 2 кгр 200 гр мис ҷамъоварӣ карда, ба захираи мудофиавӣ супориданд. 

 ***

Азаматов П. Туҳфаҳо ба ҷанговарони Армияи Сурхи диловар:

«Тоҷикистони Сурх» - 1942 – 20 феврал.

Колхозчиёни ноҳияи Кангурт барои Армияи Сурх 1223 дона пӯст, 17 телпак, 124 кило пашм, 116 фуфайка, ба захираи мудофиа 2437 сӯм пули нақд, 3701 облигатсияи заём супориданд.

Чоршанбе, Сен 29 2021

  

То замони барҳам рехтани Иттиҳоди Шӯравӣ ва то ба сифати фармондеҳи дивизияи 201 – уми мототирандозии Гатчина дар Тоҷикистон таъйин гаштан Муҳридин Ашуровро ба ҷуз доираи низомиёни шуравӣ ва наздикон кам касон мешинохтанд. Номи ин фармондеҳи диловар дар матбуоти даврии тоҷик аз соли 1991 ба ин сӯ расонаӣ гардид. Ва вобаста ба вазъи сиёсӣ дар ҷумҳуриҳои пасошӯравӣ номи ин шахсият дар авроқи таърих набишта шуд.

Аввали солҳои 90 – уми асри гузашта вазъ дар Тоҷикистон носубот гашт. Таваҷҷуҳи доираи махсуси ҷомеа ба дивизияи мазкур нигаронда шуда буд, ки онро ҳукумати ҷумҳурӣ соҳибӣ мекунад ва ё на. Аммо роҳбарияти вақти кишвар аз чунин масъулияти вазнин худро канор гирифтанд ва он ҳама лавозимоти ҷангиро дарди сар ангоштанд. Ана дар ҳамин вазъияти мураккаб раҳбарияти вазорати мудофиаи Россия фармондеҳии ин дивизияро ба полковник Муҳридин Ашурови 42 – солаи дар сангарҳо обутобёфта бовар кард. Бо мурур фармондеҳи тановару саркаш исбот намуд, ки тоҷик низ метавонад чунин як қушуни муқтадирро раҳбари намояд.

Муҳридин Ашуров зодаву парвардаи Тоҷикистон аст. Вай 22 марти соли 1950 дар зебошаҳри Душанбе дида ба дунё кушодааст. Моҳи сентябри соли 1957 ба синфи якуми мактаб – интернати ба номи В. Чкалов (ҳоло ба номи Карим Сатторов) – и ноҳияи Ҷиргатол рафта, синфи 10 – умро дар ҳамин дабистон соли 1968 тамом мекунад.

Сабаби кӯч бастани хонаводаи онҳо аз пойтахт ба ноҳияи Лахши кунунӣ ин ба касбияти модараш рабт дошт. Зеро модари Муҳридин – Руқия Ашуроваро соли 1955 ҳамчун радисти калон ба аэропорти Ҷиргатол раҳнамун сохта буданд. Пештоз мегӯем, ки Руқиябону 40 соли ҳаёти хешро ба ин маслак бахшида.

Муҳридин мактабро бо сарфарозӣ тамом карда, ҳуҷҷатҳояшро ба омӯзишгоҳи олии фармондеҳии танкии Тошканд ба номи маршали қушунҳои танку автомобилҳои зиреҳпуш П. С. Рибалко супурд. Ӯ забони русиро аз модар омӯхтаву бо боварӣ ба дониши худ мусаллаҳ ба ин омӯзишгоҳи олӣ устуворона гом ниҳод.

Ҳамин тавр бо дохил шудан ба ин омӯзишгоҳ хидмати ӯ дар сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Армияи Советӣ оғоз шуда, 37 соли ҳаёти ҷавонмардро дар бар гирифт. Чаҳор сол дар ин омӯзишгоҳ санъати ҳарбии техникӣ андӯхт.

Баъди хатми муваффақонаи омузишгоҳ М. Ашуровро соли 1972 ба шаҳри Душанбе, ба ҳайси муовини сардори штаби дивизияи 201 – уми мототирандозӣ фиристоданд. Мавсуф солҳои 1976 – 1978 сардори штаби дивизияи мазкур дар шаҳри Қурғонтеппа (ҳозира Бохтар) буд.

Чоршанбе, Сен 22 2021

 

То ба имрӯз аз диёри зебоманзари Балҷувони Тоҷикистон се ҷавонмард дар корзори Ҷанги Бузурги Ватании солҳои 1941 - 1945 матонату қаҳрамонӣ нишон дода, сазовори унвони баланди Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ шуда буданд: Сафар Амиршоев (15.12.1912, деҳаи Заргар ҷамоати деҳоти Садайбардаи ноҳияи Балҷувон – 16.7.1944, шаҳри Жожморяй, Литва), Саидқул Турдиев (15.7.1912, деҳаи Хонободи ноҳияи Балҷувон – 3.10.1943, шаҳри Киев, Украина) ва Исмат Шарифов (27.11.1915, деҳаи Ғурунги ноҳияи Балҷувон – 6.3.1945, Латвия). 

Кунун маълум гашт, ки волидони Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ Амиралӣ Саидбеков низ аз деҳаи Талимазори Балҷувон ба тахмин дар охири асри ХIX - аввали асри ХХ баҳри беҳбуди рӯзгор ба водии Фарғона кӯч баста, дар ин макон сукунат ихтиёр карда будаанд ва Амиралӣ дар ҳамин хонавода дар тумани Риштони вилояти Фарғона ба дунё омадааст.

    

Қаҳрамони Иттифоқи Советӣ (29.6.1945).

Дар деҳаи Талимазор, ҳозира тумани Риштони вилояти Фарғонаи Ҷумҳурии Ӯзбекистон, дар оилаи деҳқон ба дунё омадааст. Миллаташ тоҷик. Маълумоташ миёнаи педагогӣ.

Боиси тазаккур аст, ки волидони ӯ аслан аз мавзеи Балҷувони Кӯлоб буда, ҳанӯз то таваллуд шудани Амиралӣ ба водии Фарғона кӯч бастаанд.

Пас аз хатми техникуми педагогӣ Амиралӣ ба назди бародари калониаш, ба деҳаи Ҷонбахти ноҳияи Ховалинг меояд ва ҳамчун муаллими синфҳои ибтидоӣ ба фаъолият мепардозад. Ҳамзамон вай дар курсҳои маҳви бесаводӣ ба калонсолон дарс медод.

Соли 1938 Амиралӣ Саидбеков барои иштироки фаъолона дар кори маҳви бесаводӣ бо нахустин мукофоти давлатӣ - Грамотаи Фахрии Президиуми Совети Олии РСС Тоҷикистон (дар синни 18 - солагӣ) сарфароз гардонда мешавад.

Соли 1939 комиссариати ҳарбии ноҳияи Ховалинг ӯро ба хизмати ҳарбӣ, ба Армияи Сурх даъват мекунад. Ҷавонмард иштирокчии ҷанги СССР – Финляндия (1939 – 1940) аст. Баъди хатми курсҳои фармондеҳони хурд лейтенанти хурд А. Саидбеков оғози ҷангро дар вазифаи командири взвод пешвоз мегирад.

Дар варақаи мукофотонии Амиралӣ Саидбеков, ки дар Бойгонии марказии Вазорати мудофиаи СССР (ҳоло Федератсияи Россия) маҳфуз аст, бо чунин суханон оғоз мешавад: «Саидбеков дар ҷангҳои ҳуҷумӣ бо немисҳои истилогар қаҳрамонии ҳақиқӣ, ҷасурӣ ва қатъият, вафодории беандоза ба Ватанро нишон дод. Иҷрои намунавии қарзи фарзандӣ дар назди Ватан, қатъи назар аз хавфу хатар бо ибрати шахсӣ ҷанговарон ва афсаронро ба корномаи беназир рӯҳбаланд намуд…».

Мавсуф дар фронтҳои Ҷанубӣ, Закавказия, Кавкази Шимолӣ, 1 – ум ва 4 – уми Украина бар зидди фашистон ҷангидааст. Дар корзор 7 маротиба захм бардоштааст. 

Охирҳои соли 1944 лейтенанти калон Амиралӣ Саидбеков командири ротаи тирандоз буд. 23 декабр дар маҳали деҳаи Собрантс (Чехословакия) ӯ якумин шуда ротаашро ба ҳуҷум хезонда, мудофиаи душманро рахна намуд ва чанд ҳамлаи ҷавобии фашистонро зада гардонд. Душманро ақиб нишонд ва деҳаро забт кард.

Чоршанбе, Сен 15 2021

   Шояд суоле бархезад, ки мавзӯи моҳи майӣ дар нимаи дувуми сол, моҳи сентябр ба чӣ боис ғел хӯрдааст. Мегӯем, сабаб дорад. Бе шамол шохи дарахт намеҷунбад. Ҳол он ки мавзӯи фашизм ва ваҳшонияти гитлерчиён мавзӯи куҳнанашаванда буда, нишонаҳои онҳо дар давлатҳои гуногуни олам, ба ҳар навъ зуҳур кардан дорад.

     Меоем сари мақсад. Рӯзи шанбе, 14 августи соли 2021 изҳороти Президенти Полша Анҷей Дуда расонаӣ шуд. Қонуни имзокардаи президент раванди реститутсия (барқарор кардани ҳуқуқи пештара; баргардондани молу мулки давлате, ки аз тарафи давлати дигар дар натиҷаи ҷанг ғайриқонунӣ ба даст дароварда шудааст), молу мулки касоне аз Холокост зарардида, дигар сохибмулкони яҳудӣ ва моликияти ғайрияҳудӣ, ки дар давраи Ҷанги дуюми ҷаҳонӣ аз ҷониби натсистони гитлерӣ ва баъдан ҳукумати вақти Полша мусодира шуда буд, ҷиддан маҳдуд мекунад.

   Дар ин росто Анҷей Дуда изҳор дошт, ки: «Ман имрӯз қарори қонунеро қабул кардам, ки моҳҳои охир боиси баҳсу мунозираҳои пуровоза дар мамлакат ва хориҷ аз он гардида буд. Баъди таҳлили амиқ қарор додам ба он имзо гузорам».

    Агентии Reuters оид ба ин масъала рӯшанӣ андохт, ки ин иқдом муносибати Варшаваро бо Исроил ва ИМА мураккаб мегардонад. Вазири корҳои хориҷии Исроил Яир Лапид қаблан ин ҳуҷҷатро «кирдори беадабона» номида буд.

   Моҳи июли соли 2021 сейми Полша (палатаи поёнии парлумони кишвар) ба кодекси маъмурӣ – просесуалӣ тағйирот ворид кард, ки он бо 309 овози тарафдор (120 бетараф) -и аъзои парлумон қабул гардид.

     Мувофиқи тағйироти мазкур наслҳои ояндаи қурбониёни Холокост метавонанд масъалаи мусодираи молу мулкиро дар зарфи 30 сол, аз лаҳзаи қабули ин қарор шикоят баранд.

     Ба қавли экспертҳо, дар асл ин қонун мефаҳмонад, ки наслҳои оянда (зурёт) – и қурбониён ҳатто ҳуқуқи тақрибии баргардондани молу мулки мусодира шудаи яҳудиёнро дар давраи ҷанг аз тарафи натсистон ва баъдтар ҳукумати Полша аз даст медиҳанд.

     Маҷлиси миллӣ тағйироти мазкурро 11 августи соли равон тасдиқ кард. Баъд аз он Котиби давлатии ИМА Энтони Блинкен аз президенти Полша даъват ба амал овард, ки ба он имзо нагузорад. Дар ин росто Блинкен изҳор дошт, ки Полшаро зарур аст, то қонуни фарогири ҳамаҷонибаро қабул кунад, ки он бобати масоили мазкур одилона бошад. 

    «То замоне, ки чунин қонун қабул намешавад, роҳ ба сӯи компенсатсия (товон) - ро барои даъвоҳои нав ва ё нафароне, ки ҳалли онро дар судҳои маъмурӣ интизоранд, наметавон маҳкам намуд», - қайд кард Котиби давлатӣ.

     Соли 2009 Варшава бо ҷамъи 45 давлатҳои аврупоӣ ба «Декларатсияи Терезинск» имзо гузошта буд, ки дар баробари ҳамаи давлатҳои имзокарда уҳдадор мешавад, ки дар асоси он ё молу мулки мусодира шударо аз қурбониёни Холокост «активҳои обшина (ҷамоат)  - ҳои яҳудиёни қаблӣ, иншооти динӣ ва моликияти хусусӣ» - ро баргардонад ё товони зарарро бидиҳад. 

    То соли 1939 диаспораи яҳудиён 10 дарсади аҳолии Полшаро (3,3 млн нафар одамон) ташкил медод. Онҳо тақрибан аз панҷ як ҳиссаи моликияти ин давлатро соҳиб буданд. Ҳамчунин фаромӯш набояд сохт, ки дар Холокост аз даҳ нуҳ нафар яҳудиёни полашгӣ зинда намонданд.

   Дар ин ҳол, аз рӯи ҳисоби муҳаққиқи Холокост, сотсиологи амрикоии аз табори полшагиҳо Ян Томаш Гросс, дар давраи Ҷанги дуюми ҷаҳон на камтар аз 200 ҳазор яҳудиёнро ҳамкосагони полшагии натсистон қатл кардаанд.

Чоршанбе, Авг 25 2021

  

    Бо омадани ҳукумати шӯроҳо ва барқароршавии сохти нави давлатдорӣ дар водии Данғара, дар собиқ ноҳияи Кангурт ва совхози ғалакории «Данғара» солҳои 30 -юми асри ХХ аввалин тракторҳо пайдо шуданд. Моҳи январи соли 1930 мутахассисон Микола Горбун, Саша Алексеев ва Володя Николаев дар зарфи 10 рӯз, бо азоби алиме тракторҳои «Катер-Пимер»-и амрикоӣ ва «Интернасионал» -и истеҳсоли Россияро тавассути ағбаи Чормағзак, Норак, Гули Зиндон то ба Данғара оварданд.

    Тракторҳои нахустинро механикҳои амрикоӣ Ҷеймс Вергус ва мутахассиси рус Винниченко таъмир мекарданд, баъдан дар ин ҷода А.Файзиев, М.Носиров, Юлдошев ва чанде дигар ҳамчун таъмиргару тракторчӣ бо онҳо пайвастанд. Аз мардуми таҳҷоӣ баъдтар Маҷид Раҳимовро аз навҷавонӣ тракторронӣ нишон доданд.

    Ҷавонони маҳаллӣ, зодагони деҳаи Хамчашма Убайдуллои Раҷаб (с.тав.1895), Шарбати Ҷоншо (с.тав.1916), Бута Шариф (с.тав.1926) пас аз хатми курсҳои кӯтоҳмуддати тракторчии назди МТС (стансияи мошину тракторҳо)-и Данғара дар пешбурди хоҷагии қишлоқ саҳм гирифтанд.

   Аммо ҷалби духтарон ба ин пешаи пуршараф, омӯзиши «Филҳои оҳанин» ё худ «хари даҷҷол» (бо ибораи халқӣ) дертар, оғози соҳои 40-уми асри гузашта ба вуқӯъ пайваст. Он замон ба трактор шинонидани духтарон амре буд бас маҳол…

Ибтидо

    Соли 1941. Хонаводаи амаки Қурбонро ба идораи колхоз ҷеғ заданд. Соҳибхона аъзои пешқадами хоҷагӣ маҳсуб меёфт. Аз кору бораш роҳбарият қаноатманд буданд. Зеро ӯ дар касби деҳқонӣ ҳамто надошт. Аҷобаташ ин буд, ки ӯро бо ҳамсараш Ҷоноро ва духтари қадрасаш Моҳлиқо даъват карда буданд. Дар ҳайрат афтод.

     Падару модар ва Моҳлиқо побанди хаёл ба идораи колхоз расиданд. Дар назди раиси колхоз Исмоил Шариф нафарони ношиносе менишастанд. Раис онҳоро бо эҳтироми хоса истиқбол кард. Аз ину он пурсид. Ниҳоят парда аз роз бардошт. Мақсади асосӣ на падару модар, балки духтарашон Моҳлиқо буд. Раис бо ҷиддияти том гуфт, ки Германияи фашистӣ бо армияи ҳангуфташ ба давлати шӯроҳо аҳдшиканона ҳуҷум карданд. Мардону ҷавонони заҳматӣ ҳама ба фронт сафарбар гаштаанду ҷойи онҳо дар саҳроҳои колхозӣ холӣ мондааст. То ҳадди тавон мӯйсафедону занон ба ҷойи сарбозони шуҷоъ ба саҳро баромадаанд, аммо камбуди дасти кори моро саргум кардааст. Маҷбурем, ки духтаронро соҳибкор гардонем. Қарор шуд, ки духтари шуморо низ дар баробари чанд тани дигар ба хондан фиристем.

   Амаки Қурбон хомӯш буд, аммо холаи Ҷоноро фиғон кашид. Охир духтараш нав синфи ҳафтро тамом кард. Дар куҷо дидед, ки духтари қадрас хонданӣ равад. Духтари ягонаам, ҷигарбанди ширинам нав 15 - сола шудааст. Не, намемонам…

    Ҳамакаса ба ором кардани холаи Ҷоноро пардохтанд. Ниҳоят хола ба умқи масъала сарфаҳм рафта, розӣ шуд.  

Данғара – Сталинобод

   Моҳлиқо бо Ашӯрбӣ, аз ҳамсоядеҳ фотеҳаи сафар гирифтанд. Онҳоро аробакаши колхоз амаки Аҳмад дар зарфи се рӯз аз Данғара то Сталинобод расонд. Ва онҳоро бо ду дасти адаб ба роҳбарияти мактаби (ФЗУ) омӯзишгоҳи фабрикаи заводӣ супурд.

   Таҳсили курси омехтаи 6 – моҳа дар омӯзишгоҳ дар назари духтарон мисли мижа задан гузашт. Онҳо ба омӯхтани ҳунарҳои гуногуни техникӣ заҳмати ҳаққонӣ кашиданд.

  •  << 
  •  < 
  •  1 
  •  2 
  •  3 
  •  4 
  •  5 
  •  6 
  •  7 
  •  8 
  •  9 
  •  10 
  •  > 
  •  >> 
саҳ 1 аз 47

Китобҳо

Flag Counter